Herinneringen

Tom, broer, Jij was in Wechel de grote Bellemans, en ik de kleine Bellemans. In onze tiener- en twintigerjaren leefden we wat langs elkaar heen. We hadden allebei andere interesses, hobby’s en bezigheden. Maar dat veranderde toen je Debbie leerde kennen, en we acht jaar geleden allebei met drie weken verschil voor het eerst vader werden – jullie van Lize, en wij van Aline. Je was zo gelukkig met je leven en het gezin dat je samen met Debbie en Lize hebt opgebouwd. Je twee grote liefdes. Dit jaar zouden jij en Debbie tien jaar samen zijn, waarvan bijna 3 jaar getrouwd. Voor jullie huwelijk vroeg je mij als getuige, een eer die ik voor altijd zal koesteren. Met Lize was je altijd in je element. Of jullie nu samen op de fiets zaten, voetbalden, of naar je andere grote liefde, den Antwerp, keken – je genoot van elk moment. Die passie voor sport, en vooral voor voetbal, heb je echt aan haar doorgegeven. Twee dagen voor je ongeluk hebben we nog berichten naar elkaar gestuurd. Via mijn werk had ik de mogelijkheid om Lize in te schrijven om tijdens de match Club Brugge – Antwerp hand in hand het veld op te lopen met de spelers van … Brugge. Ik vroeg je als grap: "Wat denk je, zal ik ze inschrijven?" Jouw antwoord was duidelijk: "Nee, merci, dat zou vloeken met mijn ideeën over opvoeding." Ik kan nog altijd niet geloven op welke plotse, zinloze manier je uit ons leven bent gerukt. Veel te vroeg en zo onverdiend … Tom, we zullen er zijn voor Debbie en Lize, daar mag je op rekenen, nu en in de toekomst. De afgelopen dagen heb ik zoveel mooie woorden over jou gehoord: gouden kerel, trotse papa, zo blij met zijn gezinnetje, iemand waarop je kan bouwen, steun en toeverlaat, geweldige collega, lieve zoon … De wereld is een mooie mens armer. De mama, papa en ik zullen altijd met liefde en fierheid aan je terugdenken als de lieve zoon, perfecte broer, liefhebbende man en trotse papa die je was. We gaan je nooit vergeten, broer.